Aku lebih seneng dingin daripada panas.
Anak-anak yang sering numpang tidur di rumahku selalu protes, karena aku nggak punya selimut. Padahal Bandung kalo malem, musim ujan, beuh, duingin banget. Biasanya, kalo kedinginan banget aku cukup tidur pake kaos kaki. Aku emang nggak suka selimut sih, dari kecil. Asal kaki tertutup, walaupun pake celana selutut pun aku masih bisa kompromi dinginnya.
Tapi, kalo panas dan gerah, wuih, aku sampek gak iso mikir (bener berarti istilah ‘berpikirlah dengan kepala dingin‘). Buka jendela lebar-lebar, setel kipas angin kenceng-kenceng, pake bando biar rambut gak ke muka, kipas-kipas pake kipas plastik (kipasku itu ketinggalan di rumah Malang, hiks), buka baju, pokok’e apapun asal gak gerah.
Nah, inilah satu lagi anomaliku. Aku gak kuat sumuk, gerah. Mesti kelimpungan koyo cacing kepanasan kalo kegerahan. Tapi, anehnya, aku sueneng banget ke pantai. Sampek dibela-belani sepeda motoran 6 jam, bokong ngilu kabeh. Hehehe. Kalo ke pantai, aku selalu bawa baju yang super duper tuipis. Bawa tisu basah sama baju ganti yang banyak. Aku suka pantai masiyo gak iso renang.
YEEEEK, MEMALUKAN, LANANG CAP CORO!
BAH! Masiyo gak iso renang, lik sik durung wayahe mati, yo sik iso urip lik pas onok tsunami. Naudzubillah. Amit-amit rek. Tapi aku pengen belajar. Gak iso-iso soale ada sedikit kelainan di punggungku, itu menurutku sih.
Sekarang lagi ujan duweres. Pengen nari-nari di bawah hujan rasane setelah sesiangan glibukan terus kegerahan.
P.S: Ndabrusanku di SS selalu lebih banyak bercerita tentang hujan, soalnya aku suka hujan. Dingin. Dan hujan selalu bikin aku kangen kepadanya.